آخرش یه روز کارگردان می شم. بعدش میرم یه سریال می سازم که توش شخصیت ها هِی از دست همدیگه تا حدِ مرگ عصبانی و ناراحت می شن، اما هیچکدوم نمی زنه تو گوش ِ طرف مقابل. تو همون سریال، (یا شاید یکی دیگه، بستگی داره که اون موقع موقعیتم به عنوان یه کارگردان چه جوری باشه!) شخصیت ها هِی وارد خانه یا اتاق می شوند و هِی از دیدن صحنه ای که پیش چشمانشان ظاهر شده است، به طور باور نکردنی ای تعجب می کنن، اما هیچکدوم چیزی که دستشونه از قبیل ِ پلاستیک هایِ پُر از میوه، سینی چایی و... رو نمی اندازن زمین.
آره... بالاخره یه روز کارگردان می شم.